RSS

જીવનઝરમર

Mr. Prafulbhai Dave gives us a glimpse of his extensive singing career. He was born in small village on 31st march in Pandit family, and spent most of his childhood in Amerali and Chital gam.He grew up listening to his father rendering Indian folk songs all day and started learning classicalmusic from th age of twelve in school.He grew with tribal pople like Charan, and Rabari and their music became part of my life he said……Tribal and folk music is not taught in the same way that Indian classical music is taught. There is no formal period of apprenticeship where the student is able to devote their entire life to learning the music.He said I love music but my parent want me to become Dr, and do practice and serve community. So he send me to big city for education and  he took promise from me that I will do my study very sincerely. But destiny decided something different. I gave my contribution  to Gujarat and Gujarati people in Field of music.He was a practicing physician i n India before he took up singing.With much resistance from his parents he still opted to be a singer.He was inspired by legendary writer zaverchan Magani..he has earthy and strong voice.,it has pure soul. .he is one of the world’s most renowned artist from gujarat…

પ્રફુલ દવે : મારું બાળપણ અમરેલી જિલ્લાના `હડાળા’ ગામમાં પસાર થયું હતું એટલે ગ્રામ્યજીવનની સંસ્કૃતિની મારા પર ભારે અસર હતી, છે અને રહેશે. 7મા ધોરણ સુધી હડાળા ત્યારબાદ અમરેલીમાં અભ્યાસ કર્યો. ત્યારે મારે ડ્રોઈંગ અથવા સંગીત એ વિષય પસંદ કરવાના હતા, જેમાંથી મેં સંગીત પસંદ કર્યું. અમારા સંગીતશિક્ષક રમેશભાઈ ઉપાધ્યાયનો હું પ્રિય વિદ્યાર્થી હતો એટલે એ રોજ સ્કૂલની પ્રાર્થના મારી પાસે જ ગવડાવતા. આમ, સંગીતના બીજનું અંકુરણ થયું. એકવાર સ્કૂલના એક કાર્યક્રમમાં ઝવેરચંદ મેઘાણીનું  ગીત `ઘણ રે બોલે ને એરણ સાંભળે’ ગાયું જેને રૌપ્ય ચંદ્રક મળ્યો હતો. આ હતો મારો પ્રથમ એવોર્ડ. પિતાજી દેવશંકરભાઈ નખશીખ શિક્ષક અને માતા મણિમા ધર્મને સમર્પિત જેના અમે પાંચ દીકરા અને ત્રણ દીકરીઓનો બહોળો પરિવાર. એમાં હું ભણવામાં હોશિયાર પણ મેડિકલ કોલેજનો ખર્ચાળ અભ્યાસક્રમ આજેપણ મધ્યમવર્ગના માણસોને નથી પોસાતો તો માસ્તરના દીકરાને કેમ પોસાય ? એટલે પરિવારની ઈચ્છા પ્રમાણે ભાવનગરની આયુર્વેદ કોલેજમાં એડમિશન લીધું. હોસ્ટેલમાં રહેવાના પૈસા ન હતા એટલે તપસ્વી બાવાની વાડીમાં હરિભજનદાસજી શાસ્ત્રીના આશ્રમમાં રહેવાનું શરુ કર્યું. આશ્રમને વાળવો, સાધુ-સંતોની રસોઈ કરવી, બધાને જમાડવા અને અેંઠા વાસણો સાફ કરવા એ હતી આશ્રમમાં રહેવાની ફી. તદ્ઉપરાંત આશ્રમની ખેતીવાડી તો સંભાળવાની જ.  ત્રણ વર્ષના આશ્રમના વસવાટ પછી પરિવારની આર્થિક સ્થિતિ થોડી સુધરી એટલે હોસ્ટેલમાં એડમિશન મળ્યું. અહીં આવ્યા પછી પિતાજીની સૂચના પ્રમાણે દબાવી રાખેલી ગાયકીએ ગણગણાટ શરુ કર્યો. હોસ્ટેલના વિદ્યાર્થીઓએ સાંભળ્યું અને કહ્યું કે, `અલ્યા, તુ તો બહુ સારુ ગાય છે ને ! તારે તો કોલેજ ડે માં ગાવુું જોઈએ.’ ત્યારે મેં નમ્ર જવાબ આપ્યો કે મારા પિતાશ્રી પેટે પાટા બાંધીને મને ભણાવી રહ્યા છે તેમની આજ્ઞા કેમ ઉથાપાય. પણ યુવાનીના છોડને અનુભવના ફળ બહુ મોડા આવે છે પણ ક્યારેક મીઠા પણ આવે છે. એ ન્યાય પ્રમાણે કોલેજના જીએસ સહિત સહાધ્યાયીઓના આગ્રહને વશ થઈને જિંદગીનું જે પ્રથમ ગીત ગાયું તે કયું હતું ખબર છે ? `આજા તુજકો પુકારે મેરે ગીત, ઓ મેરે મીતવા’ આ ગીત અને ગાયક ભાવનગરમાં ચર્ચાનો વિષય બની ગયો અને ભવિષ્યમાં `બોલને મારા ગીત બોલાવે બોલ રે માલણ બોલ’ સુધીની યાત્રાનો પ્રવાસ પણ નક્કી
થઈ ગયો.
કોલેજ દરમિયાન જ રાજ્ય કક્ષાએ યોજાતી સુગમ સંગીત સ્પર્ધામાં ત્રણ વાર પ્રથમ આવ્યો. કોલેજ પૂરી કરીને ઈન્ટર્નશીપ માટે જામનગર જવાનું થયું. ત્યાં મારા મિત્ર ડૉ. મયંક ભટ્ટનો પત્ર આવ્યો કે, `નવરાત્રિમાં કલાસંગમ સંસ્થાની બે આઈટમ રાસ અને ગરબી સ્ટેજ પર રજૂ કરવા અને બેકગ્રાઉન્ડમાં ગાવા માટે જવાનું છે એટલે 15 દિવસની રજા લઈ કપાત સ્ટાઈપ્ન્ડે પ્રેક્ટિસ કરવા ભાવનગર આવ્યો અને ગ્રૂપ્ની સાથે અમદાવાદ ગયો. મારે જે બે ગીત ગાવાના હતા જેમાંથી એક ગીત હતું કાનુડાના બાગમાં અને બીજું જેણે મને ઊજળો કર્યો તે મણિયારો.’ ગયા તો હતા એક જ રાત માટે પણ નવે નવ રાતના બુકિંગ થઈ ગયા. આ કાર્યક્રમમાં અમારા રાસ અને ગરબી તો હીટ જ હતાં પણ એથી વિશેષ શ્રોતાઓમાં જિજ્ઞાસા હતી ગાયક માટે. એ જોવા જાણવા-મળવા લોકો ગ્રીનરુમમાં આવતા. તે વખતે અમદાવાદમાં મધુસુદન વ્યાસ લોકસાંસ્કૃતિક ડાયરાના કન્વીનર હતા. એમને વિચાર આવ્યો કે આવા યુવાનોને લઈને કાર્યક્રમ કરવો જોઈએ એટલે અમદાવાદના મંગળદાસ ટાઉનહોલમાં `યૌવન વિંઝે પાંખ’ નામનો કાર્યક્રમ યોજ્યો જેમાં મેં સૌ પ્રથમવાર ઓડિયન્સને ફેસ કર્યું. સમગ્ર ગુજરાતમાંથી લગભગ બાવન લબરમૂછિયા કલાકારોએ આમાં ભાગ લીધો હતો એમાં મારા બંને ગીતને લોકોએ વન્સ મોર આપ્યો. કાર્યક્રમ પૂરો કરીને હું તો દવાખાનું સંભાળવા જતો રહ્યો હતો પણ મેં સાભળ્યું કે બીજા દિવસે હું ટોક ઑફ ધ ટાઉન હતો. આ કાર્યક્રમમાં શ્રોતા તરીકે હાજર ગૌરાંગ વ્યાસને ભવિષ્યના એક પ્લેબેક સીંગર વિશેનો પણ વિચાર આવ્યો અને તક પણ આપી. ત્યારબાદ સંગીતની દુનિયામાં જવા એક પછી એક કડીઓ મળતી ગઈ અને ગુજરાતીઓની કૃપાથી પ્રગતિ થતી ગઈ

આભાર..વિજય રોહિત…..

 

પ્રતિસાદ આપો

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  બદલો )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  બદલો )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: